Para

19. Giugno 1823.

[2796,1]  Καὶ μοι δοκεῖ, εἴ τις τῶν ϑεῶν πάντας ἀνϑρώπους εἰς ἕνα που χῶρον συναγαγών, ἕκαστον ἀπαιτήσει τὴν ἑαυτοῦ διηγήσασϑαι τύχην, εἶτα πάντων εἰπόντων, ἑκάστου πύϑοιτο πάλιν, ποίαν ἔχειν ἕλοιτο; πάντας ἂν ἀποροῦντας σιγῆσαι μηδένα ζηλωτὸν ϑεωμένους. ᾽Eντεῦϑεν ἄρα τινές, Tραύσους οἶμαι τὸ γένος (nationem hanc) προσαγορεύουσι, τικτομένου μέν τινος ὠλοϕύροντο σκοποῦντες, εἰς ὀσα ἦλϑε κακά, ἀπιόντος δὲ πανήγυριν (festum) ἦγον, ὅσων ἠλευϑέρωται δυσχερῶν ἐννοόυμενοι. Χορικίου Σοϕιστοῦ ᾽Eπιτάϕιος ἐπὶ Προκοπίῳ Σοϕιστῇ Γάζης. Oratio funebris in Procopium Sophistam-Gazaeum (§.35. p. 859.) primum edita gr. et lat. a Fabric. in B. G. edit. vet. t. 8. p. 841-63. lib. 5. c. 31 (19. Giugno 1823.).