19. Dic. 1822.
[2656,2]
Ad Cic.
de re publ. II. 10. p. 143. v.
ult. ubi legitur septem, haec Maius editor ib. not. c. Q136404641Cod.
septe. Iam
m
finalem omitti interdum in antiquis codicibus
exploratum est. An vero illud
septe
e lingua rustica est? Certe ita fere nunc loquuntur
Itali.
(19. Dic. 1822.). {+
Nel Conspectus Orthographiae Codicis
Vaticani aggiunto dal Niebuhr a questa edizione, si legge p. 352. col. 2. Q136404425septe (II. 10.) et
mortus (II.
18.) a desciscente in vulgarem sermone
tracta sunt.
Le sillabe
finali am
em ec. s'elidevano ne' versi. Dunque l'm
infatti non si pronunziava. V. i miei pensieri sulla
sinizesi.}
p.
1124
pp.
1151-53
pp. 2247-50
p.
4354
{{
V. la pag. 2658.}}
